ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಭಕ್ತ-ಶಿಷ್ಯರ ಆತ್ಮರು — ಶ್ರೀಸತ್ಯಾತ್ಮರು

 

ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಭಕ್ತ-ಶಿಷ್ಯರ ಆತ್ಮರು — ಶ್ರೀಸತ್ಯಾತ್ಮರು

ಪರಮಪೂಜ್ಯ ಶ್ರೀಸತ್ಯಾತ್ಮತೀರ್ಥ ಶ್ರೀಪಾದಂಗಳವರು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಭಕ್ತ-ಶಿಷ್ಯರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಗುರುಸ್ವರೂಪಿಗಳು. ಕರುಣಾಮಯಿಗಳು, ತಪಸ್ವಿಗಳು, ಸಿದ್ಧಪುರುಷರು, ಅಖಂಡ ಭಗವದಾರಾಧಕರು, ಧರ್ಮಸಂರಕ್ಷಕರು, ಧಾರ್ಮಿಕೋತ್ತಮರು, ಧರ್ಮಬೋಧಕರು, ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಜ್ಞಾನಪ್ರದೀಪಗಳು, ಜ್ಞಾನನಿಧಿಗಳು — ಹೀಗೆ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ವಿಧದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಿದರೂ ಅದು ಅಪೂರ್ಣವೇ ಸರಿ.

ತಮ್ಮ ತಪೋಬಲದಿಂದ ಭಕ್ತ-ಶಿಷ್ಯರ ಆಪತ್ತುಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವವರು, ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವವರು, ಭಕ್ತರ ಸಂರಕ್ಷಕರು, ಶಿಷ್ಯರ ದಾರಿದೀಪಗಳು, ಶಿಷ್ಯರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡವರು — ಇಂತಹ ಮಹಾತ್ಮರ ಬಗ್ಗೆ ಶಿಷ್ಯರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಅಭಿಮಾನವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದದ್ದಲ್ಲ.

ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ “ಶ್ರೀಸತ್ಯಾತ್ಮತೀರ್ಥರು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಆತ್ಮರು” ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಆಳವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಅಭಿಮಾನದ ಸ್ವರೂಪ

ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಅಭಿಮಾನವಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ಅಭಿಮಾನದಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾದ ತಾರತಮ್ಯವಿದೆ.

ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ ಭಾರತೀಯನಿಗೆ ತನ್ನ ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ಅಭಿಮಾನ. ರಾಜ್ಯಗಳ ವಿಚಾರ ಬಂದಾಗ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲೆ ಅಭಿಮಾನ. ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ವಿಚಾರ ಬಂದಾಗ ತನ್ನ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮೇಲೆ ಅಭಿಮಾನ. ಊರುಗಳ ವಿಚಾರ ಬಂದಾಗ ತನ್ನ ಊರಿನ ಮೇಲೆ ಅಭಿಮಾನ.

ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ವಿಚಾರ ಬಂದಾಗ ತನ್ನ ಧರ್ಮದ ಮೇಲೆ ಅಭಿಮಾನ; ಅದರೊಳಗೆ ತನ್ನ ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ಅಭಿಮಾನ; ಸಮಾಜದೊಳಗೆ ತನ್ನ ಬಳಗದ ಮೇಲೆ ಅಭಿಮಾನ; ಬಳಗಕ್ಕಿಂತ ಮನೆಯವರ ಮೇಲೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಭಿಮಾನ. ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಪತಿ-ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳು ಮೊದಲಾದ ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಅಭಿಮಾನ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಇವರೆಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ತನಗಿರುವ ಅಭಿಮಾನವೇ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಬಲವಾದದ್ದು.

ನಮ್ಮ ದೇಹದ ಅಂಗಾಂಗಗಳಾದ ಕೈ, ಕಾಲು, ಕಣ್ಣು ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಗಿಂತಲೂ “ನಾನು” ಎಂಬ ಜೀವದ ಮೇಲಿರುವ ಅಭಿಮಾನವೇ ಪ್ರಧಾನ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಜೀವವನ್ನೇ ನಾವು ‘ನಾನು’ ಎಂದು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ದೇಹದ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಅಂಗಕ್ಕೆ ತೊಂದರೆಯಾದರೂ ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು ನಮಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ‘ನಾನು’ ಉಳಿಯಬೇಕು ಎಂಬ ಅಭಿಮಾನ ಮಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ಗಾಢವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಇಲ್ಲಿಯೇ ‘ಆತ್ಮ’ ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಭಿಮಾನದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸಬಹುದು.

“ನಮ್ಮ ಆತ್ಮರು — ಶ್ರೀಸತ್ಯಾತ್ಮರು”

ಈ ವಿಚಾರವನ್ನೇ ಗುರುಭಕ್ತಿಯ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡೋಣ.

“ಶ್ರೀಸತ್ಯಾತ್ಮತೀರ್ಥರು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮರು” ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನು ನಾವು ಕೇವಲ ಭಕ್ತಿಯ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಲ್ಲ; ಅದರ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕು.

ಗುರುಗಳೇ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ದಾರಿದೀಪರು. ನಮ್ಮ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿ ಜ್ಞಾನದ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವವರು. ಧರ್ಮದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೋರಿಸುವವರು. ಭಗವಂತನ ಆರಾಧನೆಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬೋಧಿಸುವವರು. ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ತುಂಬುವವರು. ತಪ್ಪು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗದಂತೆ ಎಚ್ಚರಿಸುವವರು. ನಮ್ಮ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ ದಿಕ್ಕು ತೋರಿಸುವವರು.

ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಗುರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಅಭಿಮಾನವು ಅವರಿಂದ ನಮಗೆ ಏನು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರಬಾರದು. ಗುರುಗಳ ಕ್ಷೇಮವೇ ನಮ್ಮ ಕ್ಷೇಮ; ಗುರುಗಳ ಸಂತೋಷವೇ ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷ ಎಂಬ ಭಾವ ಬೆಳೆಬೇಕು.

ಅಂದಾಗ ಗುರುಭಕ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪವೇ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.

“ನನಗೆ ಪಾದಪೂಜೆ ದೊರೆಯಬೇಕು, ಮಂತ್ರಾಕ್ಷತೆ ದೊರೆಯಬೇಕು, ಪ್ರಸಾದ ದೊರೆಯಬೇಕು, ನನ್ನ ಮನೋರಥ ನೆರವೇರಬೇಕು” ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗಿಂತ,

“ನನ್ನ ಗುರುಗಳು ಕ್ಷೇಮವಾಗಿರಲಿ; ಅವರ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಕಾರ್ಯಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯಲಿ”

ಎಂಬ ಭಾವವೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅದೇ ಗುರುಭಕ್ತಿಯ ಪರಿಪಕ್ವತೆಯ ಒಂದು ಸುಂದರ ರೂಪ.

ಒಂದು ಆತ್ಮವಿಚಾರ

ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು:

“ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಶ್ರೀಸತ್ಯಾತ್ಮತೀರ್ಥರ ಅಭಿಮಾನಿಯೇ?”

ಅವರಿಂದ ನನಗೆ ಏನಾದರೂ ದೊರೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರವೇ ನಾನು ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಯೇ? ಅಥವಾ ಅವರ ಸಂತೋಷ, ಅವರ ಕ್ಷೇಮ, ಅವರ ಧರ್ಮಕಾರ್ಯಗಳ ನಿರಂತರತೆ — ಇವೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಹಿತದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆಯೇ?

ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಇನ್ನೂ ಆಳವಾದದ್ದು:

“ಶ್ರೀಸತ್ಯಾತ್ಮತೀರ್ಥರು ನನ್ನ ಗುರುಗಳು” ಎಂಬ ಭಾವಕ್ಕಿಂತ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ, “ಅವರು ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಜೀವನದ ಆಧಾರ” ಎಂಬ ಭಾವ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿದೆ?

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ನಾವು ಬೇರೆಯವರ ಮುಂದೆ ನೀಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಾವೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು. ಆಗ ನಮ್ಮ ಗುರುಭಕ್ತಿಯ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪ ನಮಗೇ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಗುರುಭಕ್ತಿಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ

ಗುರುಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಮಾನ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಗುರುಗಳ ದರ್ಶನದಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡುವುದು, ಅವರ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅವರ ಬೋಧನೆಯನ್ನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಅವರು ತೋರಿಸಿದ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು, ಅವರ ಧರ್ಮಸೇವೆಗೆ ಕೈಜೋಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ಹಿತವೇ ನಮ್ಮ ಹಿತ ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಗುರುಭಕ್ತಿಯ ಅಂಗಗಳೇ.

“ನನ್ನದು” ಎನ್ನುವ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ “ನನ್ನ ಗುರುಗಳದು” ಎನ್ನುವ ಅಭಿಮಾನದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುವ ಪಯಣವೇ ಗುರುಭಕ್ತಿಯ ಆಂತರಿಕ ಪಯಣ.

ಆ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಗುರುಗಳ ಸ್ಥಾನ ಎಷ್ಟು ಉನ್ನತವಾಗುತ್ತದೆಯೋ, ಅಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾರ್ಥಗಳು ಗೌಣವಾಗುತ್ತವೆ.

ಆದ್ದರಿಂದಲೇ —

ಶ್ರೀಸತ್ಯಾತ್ಮತೀರ್ಥರು ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಗುರುಗಳಲ್ಲ;

ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ದಿಕ್ಕು ತೋರಿಸುವ ದಾರಿದೀಪಗಳು.

ನಮ್ಮ ಧರ್ಮಜೀವನದ ಆಧಾರಸ್ತಂಭಗಳು.

ನಮ್ಮ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರು.

ಈ ಭಾವ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಾಗ,

“ಶ್ರೀಸತ್ಯಾತ್ಮತೀರ್ಥರು — ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಆತ್ಮರು”

ಎಂಬ ಮಾತು ಕೇವಲ ಒಂದು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಘೋಷಣೆಯಾಗದೆ, ನಮ್ಮ ಗುರುಭಕ್ತಿಯ ಆಂತರಿಕ ಅನುಭವದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಈ ಆತ್ಮವಿಚಾರ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಮೂಡಲಿ. ನಮ್ಮ ಗುರುಭಕ್ತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಲಿ. ಶ್ರೀಸತ್ಯಾತ್ಮತೀರ್ಥ ಶ್ರೀಪಾದಂಗಳವರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸದಾಚಾರಗಳ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಶಕ್ತಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ದೊರೆಯಲಿ.